Συνείδηση: σ’ αυτό θα βοηθήσει η μυθική υπερβατικότητα των αρχαίων ελλήνων. Στους Δελφούς υπάρχει ένα μικρό άγαλμα, ο Ηνίοχος, που αναπαριστά τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Πρόκειται για ένα άρμα με δυο άλογα, έναν οδηγό κι έναν αναβάτη. Το άρμα είναι η υπόσταση (το άμεσο Είναι κατά τον Χέγκελ), τα άλογα είναι το συναίσθημα, ο οδηγός είναι το πνεύμα και ο αναβάτης είναι η συνείδηση. Εάν πρόκειται να διανύσεις μια απόσταση δεν μπορείς να αφήσεις τα άλογα (τα συναισθήματα) να οδηγήσουν γιατί το πιο πιθανό είναι να καταστραφεί το άρμα (να μην αντέξει η υπόσταση). Χρειάζεται ο οδηγός (το πνεύμα) που να γνωρίζει τις αντοχές του άρματος, τις δυναμικές των αλόγων και τη διαδρομή και να καθοδηγήσει το άρμα. Στην ουσία όμως ο αναβάτης (η συνείδηση) είναι αυτός που πρέπει να επιλέγει πάντα τον προορισμό. Η συνείδηση είναι η δεσπόζουσα της Ύπαρξης.
Τέχνη: θα μπορούσε να είναι μια έννοια διεκδικήσιμη από τις απελευθερωτικές δυνάμεις εάν δεν ήταν κοινωνικά εγχαραγμένη πλέον ως μια διαχωρισμένη δραστηριότητα ολοκληρωτικά αποικιοποιημένη σε χώρο, χρόνο, πρόσωπα και έργα από την κυριαρχία. Τέχνη σημαίνει συγκεκριμένα πράγματα που δεν μπορούν επ’ ουδενί να ονοματίσουν την εκφρασμένη ανάγκη για μια δημιουργικότητα πέρα και ενάντια στα όρια που θέτει η κυριαρχία. Πρόκειται για μια έννοια που έχει κατασπαραχθεί -με το πτώμα της να περιφέρουν κάτι θλιβεροί γελωτοποιοί.
Ωστόσο: η Ιστορία γράφεται στιγμή προς στιγμή και από εμάς.
